Μόλις κατέβηκα από το λεωφορείο, με χτύπησε η αλμυρή μυρωδιά της Μαύρης Θάλασσας και ο ήχος των κυμάτων κάτω από μια απαλή ανοιξιάτικη αύρα. Συμμετείχα ως μέρος μιας μεγαλύτερης ομάδας, και από την αρχή το κλίμα ήταν πολύ χαλαρό. Η πρόσβαση στην παραλία με τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες ήδη στημένες ήταν μεγάλο πλεονέκτημα, οπότε απλώς αφήσαμε τις τσάντες μας και μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα. Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν όταν κάθισα με έναν καφέ στο χέρι και ένα σιμίτ, παρατηρώντας τους ντόπιους να παίζουν με τα παιδιά τους κοντά στην ακτή. Ο ξεναγός μας μοιράστηκε μικρές ιστορίες για την παλιά ψαροκώμη, όχι σαν διάλεξη, περισσότερο σαν κουβέντα με φίλο. Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο να αδειάσει η πισίνα όταν ήρθε μαζικά ένα μεγάλο πλήθος, αλλά δεν ήταν κάτι σοβαρό. Για μια απλή μέρα μακριά από τον θόρυβο της Κωνσταντινούπολης, αυτό ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν.